O ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΤΑ

O ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΤΑ

Είχα πιει πολύ 
και ξερνούσα στο μπάνιο 
όταν κατάλαβα να στέκεται πίσω μου
κι η σκιά του
Τεράστια τον χώρο να καλύπτει
Σκέφτηκα… τώρα μάλιστα
Σαν τον Ελπήνορα κατάντησες οράματα να βλέπεις…

Όμως Εκείνος μίλησε
ήρεμα καθησυχαστικά
παρ’ όλο που διέκρινα μια κούραση
στην αποκόσμια, απροσδόκητη φωνή του.
«Είναι τριακοστή τρίτη φορά
απ’ τη μέρα που ανέλαβα να σε προσέχω…
Δεν είσαι πια παιδί 
Σκέψου ταυτόχρονα πως πρέπει νάμαι στη Βομβάη
προσέχοντας ένα τετράχρονο με χρόνια πνευμονία,
πρέπει να βρίσκομαι στην Κίνα
δίπλα σε κάποιο γεροντάκι
που σκέφτεται ν' αυτοκτονήσει
μετά το θάνατο της κόρης του, 
πρέπει να κάνω διπλοβάρδιες 
μέσα σε μια παμπάλαια θερμοκοιτίδα 
σ’ ένα μωρό με αναπνευστικά από τη Μολδαβία
κι ακόμα ν’ αγωνίζομαι 
να μη μου φύγει
ένας πυγμάχος είκοσι χρονών μέσα στο κώμα του
Έχω και δυο δίδυμους –σκλήρυνση κατά πλάκας–…
Εσύ τουλάχιστον 
θάπρεπε μέσα στην ορθολογική σου απιστία 
να σέβεσαι όσους τους έχουν αναθέσει 
τέτοιες αποστολές…»
Γύρισα να τον δω
κι ένιωσα μόνο τον αέρα απ’ τις φτερούγες του 
που άνοιξαν…

Τότε θυμήθηκα ένα καλόγερο παππού
που μου 'χε πει στο Όρος:
Είτε πιστεύεις είτε όχι
κάθε επτά από εμάς 
μας προστατεύει κι ένας Άγγελος
μέρα και νύχτα
κι είναι υπόλογος για την υπόσταση μας…

Ηλίας Κουτσούκος
Απο τον "Ακροβάτη των Λέξεων"

ΨΥΧΟΥΛΙΝΑΚΙ ΜΟΥ ΓΛΥΚΟ

Ψυχουλινάκι μου γλυκό
απόψε το' βαλα σκοπό
στ' όνειρο να σε φέρω
γιατί πολύ σε θέλω.

Και το κατάφερα αυτό
σε' χω και σε γλυκοφιλώ
μέσα στην αγκαλιά μου
μεγάλε έρωτά μου.

Ακούω την καρδούλα σου
που κάνει τίκι τάκα
κι απαλή φωνούλα σου
μου λέει πάμε τσάρκα.

Στου έρωτα τα σύννεφα
πολύ βαθιά να μπούμε
να διώξουμε τη χίμαιρα
και το χυμό να πιούμε.

Ψυχουλινάκι μου γλυκό
απόψε σε' φερα εδώ
τώρα σε γλυκό χαϊδεύω
αχ πόσο σε λατρεύω.

Στα δυο μου χέρια σε κρατώ
και σε νταντεύω σαν μωρό
μέχρι και την αυγούλα
χα χα σου γλύφω την μυτούλα.

ΨΕΥΤΙΚΑ ΑΓΑΠΩ

ΨΕΥΤΙΚΑ ΑΓΑΠΩ

Πατούσα στα λασπόνερα κρύωνα στα βροχόνερα
για να σε ανταμώσω να κλέψω ένα φιλί σου
κρυβόσουν να μη μας δούνε μήπως και κάτι σου πούνε
εγώ να μην ματώσω αυτή ήταν η ζωή σου.

Ντρεπόσουν που αγάπησες
ένα παιδί φτωχό
και την ψυχή του άγγιξες
με ψεύτικα αγαπώ.

Τώρα όταν σε συναντώ ξέχασες όλα τ' αγαπώ
καθόλου δεν με ξέρεις τα πέταξες πια στην άκρη
και ας μου κυλάει το δάκρυ όμως κακία δεν κρατώ
σου εύχομαι ολόψυχα παντοτινή αγάπη.

Κωνσταντίνος Γαλανός Να 'χα στη ζωή σου ένα λεπτό

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ του ΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΕΤΆΡΤΗ, ΙΟΥΛΊΟΥ 03, 2013

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ του ΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ

Άκου, ρε Γιε της Καλογριάς,

ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς.

Ο φίλος σου είμαι ο Πανουργιάς

και το δεξί σου χέρι

κι εκείνος που καλύτερα

απ' ολουνούς σε ξέρει.

Λένε πως παίζεις με χανουμάκια,

με τουρκοπούλες και καλογριές

και σ' αραδιάζουνε βρισιές.

Πως μπαινοβγαίνεις στους μαχαλάδες,

με δερβισάδες στήνεις χορό

και με ρωτάν και τι να πω;

Λένε πως έχεις αλισβερίσι,

μ' Αλή Πασάδες κάνεις χωριό

και σε ρωτάω τι να τους πω

   και σε ρωτάω τι να τους πω.

Πες τους, ρε φίλε Πανουργιά,

έχω εις τον μπούτζον μου βιολιά.

Ωρέ έχω εις τον μπούτζον μου βιολιά

έχω και τουμπερλέκια

κι όπως γουστάρω τα βαρώ

και σπάω τα ζεμπερέκια.

Όταν γυρίσω θα τους γαμήσω

και αν αργήσω δώσ' τους κι αυτό,

είναι τ' αρχίδια μου τα δυο.

Όπως στα λέγω να τους τα γράψεις,

όπως στα λέγω να τους τα πεις,

Καραϊσκάκης σεβνταλής.

Όπως στα λέγω να τους τα γράψεις,

όπως στα λέγω να τους τα πεις,

Καραϊσκάκης σεβνταλής,

Καραϊσκάκης μπεσαλής.

Καραϊσκάκης, γεια χαρά.

Γεια σου, ρε Γέρο του Μοριά.

Γεια σου, ρε Γέρο του Μοριά,

και γεια που σ' αγαπάνε,

γεια τους που δε λυγίζουνε

και που δεν προσκυνάνε.

Λένε για μένα τα καρακόλια,

άκου τι λένε να μη γαμεί,

μίλα κι εσύ, ρε Θοδωρή.

Όπως στα λέμε να τους τα γράψεις,

όπως στα λέμε να τους τα πεις,

Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Όπως στα λέμε να τους τα γράψεις,

όπως στα λέμε να τους τα πεις,

Κολοκοτρώνης και Γιωργής,

Καραϊσκάκης, Θοδωρής.

Γεια σου, ρε Ανδρούτσο, γεια χαρά,

γεια σας, παιδιά μου αητόπουλα.

Γεια σας, παιδιά μου αητόπουλα,

που 'χετε αητό πατέρα

κι όποιος δεν εκατάλαβε,

τότε ας μας κάνει αέρα.

Όπως στα λέμε να τους τα γράψεις,

όπως στα λέμε να τους τα πεις,

Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,

έτσι μου είπαν λόγω τιμής,

Ανδρούτσος, Γιώργης, Θοδωρής.

Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω,

έτσι μου είπαν λόγω τιμής,

μαζί τους είμαστε κι εμείς

μαζί σας είμαστε κι εμείς.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ

μουσική & στίχοι

ΕΚΤΟΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΉ, ΙΟΥΛΊΟΥ 21, 2013

ΕΚΤΟΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

ΕΚΤΟΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Έκτορ… συ δε μοι θαλερός παρακοίτης

Ιλιάδος Ζ

...Hectoreo quotiens sederat uxor equo

Μαρτιάλης

Ο Σκάμανδρος ξερνά ηρώων πτώματα.–

Μα η Νύχτα ζει… Και σαν κοπάσει η μάχη,

σε κάποια του Ιερού Ιλίου δώματα,

ακούραστη δουλεύει η Ανδρομάχη –

επάνω στο λαμπρότερο απ’ τα σώματα

των Τρώων και του ωθεί με βία τη ράχη

στην κλίνη της… Κρατά γερά τον ίππο της

και ανάσκελο συνέχεια τον δαμάζει

από αγάπης άσβεστης και ανείπωτης

σοφία τρυφερή που την προστάζει,

και που γροικά, χρησμό, σε κάθε χτύπο της,

έτσι τον μαχητή να ξεκουράζει…

Τον δαμαστή των ίππων πώς τον δάμασες

–τραχιά και τρυφερότατη ιππεία–

η Σιωπηλή απ’ του Έρωτα τις Άνασσες,

η Ανέγνωρη, που αγνεία και λαγνεία

ταίριασες στου ιμέρου σου τις θάλασσες

στην τρομερή δοσμένη ιππομανία.

Κορμιών ανεπανάληπτο ιδίωμα·

κορύφωση του ιπποδάμειου μόγου,

κενταύρισσας υπέρτατο ομοίωμα,

ορμή επική του ιππικού σου λόγου –

του ανδροφόνου είσαι το τελείωμα

κι η έκρηξη της τίγρης και του αλόγου.

Δυο ζώων πώς ακούγονται τα φθέγματα

κι από τον ωθισμό πώς θάλλει ο κήπος

και μπρος στου κόσμου έκπληκτου τα βλέμματα

ιδού γεννιέται η ιππαστί –ο νέος τύπος–

και το πιο τέλειο απ’ όλα τα συμπλέγματα –

Εσύ κι ο μελανός Εκτόρειος Ίππος.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Evaggelos Rigas Ο επόμενος ήμουν εγώ

Evaggelos Rigas

Ο επόμενος ήμουν εγώ

Στην αρχή ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους.
Δεν ήμουν Εβραίος και δεν φώναξα.
Μετά ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές.
Δεν ήμουν κομμουνιστής και δεν φώναξα.
Έπειτα ήρθε η ώρα των σοσιαλδημοκρατών.
Δεν ανήκα σ΄αυτό το κόμμα και δεν έβρισκα λόγο να διαμαρτυρηθώ.
Ακολούθησαν οι ομοφυλόφιλοι.
Ούτε κι αυτό σκέφτηκα ότι με αφορούσε.
Στο τέλος ήρθε η σειρά των τσιγγάνων.
Ούτε και τότε βρήκα λόγια για να εκφράσω την αντίθεσή μου.

Ο επόμενος στη σειρά ήμουν εγώ.
Αλλά δεν υπήρχε κανείς για να φωνάξει.

Martin Niemöller

"Ο Μάρτιν Νίμελερ (Martin Niemöller, 1892 –1984) ήταν ένας Γερμανός λουθηρανός πάστορας και αντι-ναζί θεολόγος, γεννημένος στο Lippstadt της Γερμανίας ο οποίος έγινε γνωστός για κάποιο απόσπασμα λόγων του το οποίο αργότερα παρουσιάστηκε και ως ποίημα. Ένα ποίημα το οποίο σχολιάζει την (πολιτική) απάθεια της «σιωπηλής πλειοψηφίας» την εποχή του Γ' Ράιχ. Αν και η αρχική του μορφή δεν είναι γνωστή καθώς και υπήρξαν πολλές παραφράσεις, το παρακάτω κείμενο είναι η πιο διαδεδομένη μορφή του και την οποία προτιμά και ο ίδιος ο Νίμιλερ, όπως αποκρίθηκε μετά από σχετική ερώτηση για αυτό πολλά χρόνια αργότερα."

Μ